เราสองคนเป็นเพื่อนที่สนิทกันมาก ด้วยทัศนคติที่เหมือนกัน ความสัมพันธ์ตลอด ๒๐ ปีไม่เคยจางหาย ส้มรักชมพู่เพื่อนคนนี้มาก ๆ เรา ๒ คน คอยเป็นห่วงเป็นใย ซึ่งกันและกัน รักกันแบบไม่มีเงื่อนไข ก่อนหน้านี้ชมพู่ทำงานอยู่ที่แห่งหนึ่ง แต่รายได้ไม่พอใช้จ่าย ส้มจึงอยากให้เพื่อนมีอะไรที่ดีขึ้น จึงช่วยเหลือหางานให้เขามีรายได้เพิ่มขึ้น มีสวัสดิการต่าง ๆ จึงได้ฝากงานให้ชมพู่ ทำงานเป็นพนักงานบัญชีที่อาคารย่านพระรามเก้า เราผูกพันกันมากกว่าเดิม เพราะเจอกันบ่อยขึ้นจากที่ทำงาน

ชีวิตของชมพู่กำลังดีขึ้นมาก ๆ และกำลังจะดีขึ้นไปอีก แต่ก็มาประสบอุบัติเหตุเสียก่อน ในเช้าวันเสาร์ที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๖๘ เวลา ๑๐.๐๐ น. เป็นเวลาเข้างานของชมพู่ แต่เวลาล่วงเลยไป ชมพู่ยังไม่มาทำงาน โดยปกติ ชมพู่ไม่เคย ขาด ลา มาสาย เป็นคนรับผิดชอบงานสูงมาก พวกเราพยายามติดต่อทุกทางด้วยความเป็นห่วง ขณะนั้นในใจส้มคิดว่าจะต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ จนกระทั่งเวลาประมาณ ๑๑ โมงเศษ  พวกเราได้รับข่าวร้ายว่า ชมพู่ประสบอุบัติเหตุทางรถจักรยานยนต์สาธารณะ ในระหว่างเดินทางมาทำงาน เวลา ๐๙.๔๕ น. ที่เกิดเหตุ ชมพู่นอนนิ่งไม่มีสติ แต่ยังมีชีพจรอยู่ ทางเจ้าหน้าที่กู้ภัยได้นำตัวของชมพู่มาส่งที่ โรงพยาบาลพระรามเก้า ในเวลาต่อมา พ่อ แม่ น้องชาย ลูกสาว ญาติ และเพื่อน ๆ ของชมพู่ตามมาที่โรงพยาบาล เพื่อรอคอยปาฏิหาริย์ ให้ชมพู่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ตื่นขึ้นมาพูดคุยกับพวกเรา

เวลาผ่านไป ไม่มีวี่แววของสัญญาณนั้น คุณหมอไม่ได้ทำการผ่าตัดให้ เพราะแจ้งว่า เลือดคั่งเต็มสมองด้านใน ไม่มีโอกาสกลับมาเหมือนเดิม มีอาการที่เรียกว่าสมองตาย ส้มไม่สามารถยอมรับได้ในเวลานั้น มีหลายคำถามเกิดขึ้นในใจ จึงได้โทรไปปรึกษารุ่นพี่ที่เป็นหมอท่านหนึ่ง ท่านได้เล่าเรื่องราวประสบการณ์เกี่ยวกับการที่ได้รับบริจาคอวัยวะของคนรู้จัก และช่วยตอบปัญหาที่คาใจต่าง ๆ หลังจากนั้นส้มได้นำเอาเรื่องของการบริจาคอวัยวะเพื่อเป็นมหากุศลให้ชมพู่เป็นครั้งสุดท้าย ไปพูดคุยปรึกษากันในครอบครัว และได้ตัดสินใจแจ้งความประสงค์ที่จะบริจาคอวัยวะ เพื่อเป็นบุญใหญ่ครั้งสุดท้ายของชมพู่ เพื่อให้สิ่งนั้นได้ให้ประโยชน์ ต่ออายุ ต่อลมหายใจ สร้างชีวิตใหม่ให้แก่ผู้ที่รอคอยความหวัง

เช้าวันจันทร์ พวกเราได้เข้าไปบอกลาชมพู่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทางโรงพยาบาล และสภากาชาดไทยจะมารับอวัยวะของเธอไปในวันนั้น เพื่อส่งต่อสร้างชีวิตใหม่ให้กับผู้ที่รอคอยอวัยวะ ชมพู่ได้บริจาคอวัยวะได้แก่ หัวใจ ดวงตา ไตทั้ง ๒ ข้าง กระดูก และเส้นเอ็นจำนวน ๕ เส้น

ทุกวันนี้ส้มเองยังทำใจไม่ได้เล่าไปก็ร้องไห้ไป ความคิดถึงมันกระจายอยู่ในชีวิตประจำวัน ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนจะรู้สึกดีขึ้น แต่ยังคิดข้อดีว่าเพื่อนได้สร้างกุศลช่วยเหลือคนอื่น เพื่อนได้รับพระราชทานเพลิงจากในหลวง ซึ่งสถาบันเป็นสิ่งที่ชมพู่เทิดทูนสุดหัวใจ ทำให้ความเศร้าเบาบางลง ความอิ่มเอมใจเข้ามาแทนที่ และชมพู่คงดีใจ ถ้ารับรู้ได้ว่าการเสียชีวิตของเขาไม่ได้สูญเปล่า ขอขอบคุณสภากาชาดไทย ที่มีหนังสือเป็นที่ระลึก ได้นำเรื่องราวความดีของชมพู่ บันทึกไว้ให้กับลูกหลานได้เห็น อุบัติเหตุเป็นอะไรที่แสนเจ็บปวด เป็นการจากลาโดยไม่ได้ลาสักคำ

ในวาระสุดท้ายของชีวิตชมพู่เธอก็ยังเป็นผู้ให้ แม้เธอจะจากโลกนี้ไปแล้วก็ยังได้ช่วยเหลือผู้อื่นต่อ ขอให้ผู้โชคดีทุกท่านที่ได้รับอวัยวะไป จงใช้ชีวิตอย่างดีงาม มีความสุข รักษาสุขภาพร่างกายให้แข็งแรง ภาพจำครั้งสุดท้ายคือรอยยิ้มของเธอ ความน่ารัก สดใส และความดีครั้งสุดท้ายนี้ จะยังอยู่ในหัวใจพวกเราตลอดไป

อาลัยรัก แด่ ชมพู่เพื่อนรักของส้ม
นางสาวณัฐลิดา กิจพิสิฐ  (ส้ม)