นายณัฐกานต์ศรีจันทร์ หรือ น้องตี๋ เกิดที่จังหวัดลำปาง จบการศึกษาจาก โรงเรียนมัธยมวิทยา และเรียนต่อ สาขาวิชาคหกรรมศาสตร์ วิทยาลัยอาชีวศึกษาลำปาง มีประสบการณ์ทำงานที่แผนกอาหารและโภชนาการ ที่โรงพยาบาลลำปาง ต่อมาได้ทำงานขายของออนไลน์ และทำงานกับ บริษัท แฟลช เอ็กซ์เพรส

น้องตี๋ เป็นคนอารมณ์ดี ชอบลองอะไรใหม่ ๆ อัธยาศัยดี เป็นคนที่มีเพื่อนเยอะ เป็นที่รักของเพื่อนพ้องและคนรอบข้าง เป็นแฟนที่ดี ที่กำลังสร้างครอบครัวด้วยกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก จนแม่ตั้งตัวไม่ทัน น้องตี๋เพิ่งสร้างตัว ซื้อบ้านใหม่และย้ายไปอยู่กับแฟนได้ไม่นาน มุ่งมั่นตั้งใจหาเงินสร้างครอบครัวตัวเอง พร้อมรับแมวชื่อ น้องฟูโกะ มาดูแล น้องมีความฝันมากมายที่กำลังทยอยสร้างฝันให้เป็นจริงทีละอย่าง

แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น แม่ทราบดีว่าคนเรา รู้วันเกิด ไม่รู้วันตาย และทราบดีว่า ร่างกายของเรานี้ แท้จริงไม่มีอะไรเป็นของเรา วันหนึ่งก็ต้องคืนกลับสู่ธรรมชาติ เมื่อวันที่หัวใจแม่สลาย ในวันที่ ๘ มกราคม พ.ศ. ๒๕๖๘ เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น แม่ได้รับโทรศัพท์ว่าน้องตี๋ หมดสติในห้องน้ำ แม่รีบไปหาน้องที่บ้านและโทรเรียกรถพยาบาล ณ ชั่วเวลานั้น หัวอกคนเป็นแม่แทบสลายที่เห็นสภาพน้อง แต่ต้องตั้งสติและพาน้องไปโรงพยาบาลให้ไวที่สุด เมื่อถึงมือหมอ อาการของน้องคือ เส้นเลือดโป่งพอง เส้นเลือดในสมองแตกหลายจุด

คุณหมอบอกว่า อาการน้องหนัก มีเลือดออกจำนวนมาก หลังจากนั้น ๔ วันที่เฝ้าดูอาการน้องตี๋ จนถึงนาทีที่คุณหมอวินิจฉัยแล้วว่าคนไข้มีภาวะสมองตาย ไม่สามารถตอบสนองและกลับมาใช้ชีวิตเป็นลูกแม่ได้เหมือนเดิมอีกแล้ว

ตอนนั้นเอง ถึงจะเสียใจ และช็อกแทบจะหมดสติกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากแค่ไหน แม่ก็พยายามดึงสติตัวเองเสมอ แม่และครอบครัวได้ปรึกษากันว่า น้องตี๋เคยดูข่าวกับแม่ในทีวี ผู้บริจาคอวัยวะจะส่งต่อชีวิตให้ผู้อื่น น้องเคยพูดว่า “ดีจังแม่ ถ้ามีโอกาสผมก็อยากแบ่งปันและทำแบบเดียวกัน” หลานสาวก็บอกว่า เป็นการสร้างผลบุญกุศลที่ยิ่งใหญ่ให้น้อง ๑ ชีวิตที่สูญเสียไป สามารถสร้างชีวิตใหม่ให้ผู้รับ ถือเป็นมหากุศลที่ตัวน้องเองจะได้ทำครั้งสุดท้าย แม่และครอบครัวเลยตกลงจะทำเรื่องบริจาคอวัยวะทันที

ทุกคนต่างก็ต้องดับสูญเช่นเดียวกัน อย่างน้อยแม่ก็ดีใจ ที่ก่อนน้องตี๋จากไป น้องมาหาแม่ที่บ้าน เราได้ไปทำบุญที่วัด ไปเที่ยวเล่นงานวัดด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน แม้จะไม่รู้เลยว่านั้น คือ โอกาสสุดท้าย แม่จะทำบุญนะลูก ทำให้ตี๋ได้ไปในภพภูมิที่ดี แม่ต้องเซ็นยินยอมบริจาคอวัยวะของลูก เป็นลายเซ็นที่เขียนยากที่สุดในชีวิต แม่บอกกับร่างของน้องที่ไม่ตอบสนองอีกต่อไปแล้วว่า “ไม่ต้องห่วงแม่ ไม่ต้องห่วงใคร แม่จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยและถูกต้อง ตี๋ทำใจให้สบาย ไปเป็นเทวดาบนฟ้านะลูก

สุดท้ายนี้ ร่างกายของน้องตี๋นั้น ได้ช่วยเหลือชีวิตผู้อื่นได้อีกหลายชีวิต ทั้งหัวใจ ดวงตา ไต แม่เห็นกล่องนั้นที่บรรจุหัวใจของน้องวิ่งผ่านหน้าแม่ไป แม่ทรมานใจที่จะยอมรับเหลือเกิน แต่คิดอีกทาง แม่จะคิดว่าลูกแม่ยังอยู่ หัวใจลูกแม่ยังอยู่ เพียงแค่ย้ายไปอยู่ในร่างคนอื่นช่วยคนอื่น แม่อยากฝากถึงผู้ที่ได้รับหัวใจที่ยิ่งใหญ่ดวงนั้นว่า ขอให้ผู้รับมีร่างกายที่แข็งแรงและใช้ชีวิตให้มีความสุข และหากวันหนึ่งมีโอกาสแม่ก็อยากจะเจอ เพียงแค่ขอกอด ไม่มีเจตนาเรียกร้องหรือวุ่นวายใด ๆ ทั้งนั้น

ด้วยอานิสงค์แห่งการเสียสละครั้งนี้ ขอให้ดวงวิญญาณของลูกแม่ นายณัฐกานต์ ศรีจันทร์ ได้พักผ่อนอย่างสงบ ความดี ความน่ารักของลูกจะยังงดงาม และเป็นที่น่าจดจำในฐานะ “ผู้ให้” เป็นความภูมิใจของครอบครัวและชาวลำปาง แม่คิดถึงตี๋ทุกวัน เวลากินข้าว เห็นเมนูที่ลูกชอบ ไปในที่ที่ไปด้วยกัน ไม่มีวันไหนที่คนเป็นแม่ไม่คิดถึง ในอนาคตทั้งตัวแม่ และคนในครอบครัวเรา ก็จะส่งต่อความสุขให้ผู้อื่นแบบนี้เช่นเดียวกันถ้ามีโอกาส

รักและคิดถึงลูกตี๋เสมอ
นางบัวผัด  ฮาร์แลนด์